Pekariowiec Obrożny

• Zamieszkuje Amerykę od południowych Stanów Zjednoczonych po Argentynę.

• Występuje w lasach deszczowych, zaroślach, sawannach, pustyniach i terenach skalistych.

• Doskonale radzi sobie w różnorodnych środowiskach – od tropikalnych dżungli po półpustynie.

KLASYFIKACJA GATUNKOWA

• Królestwo: Zwierzęta (Animalia)

• Typ: Strunowce (Chordata)

• Gromada: Ssaki (Mammalia)

• Rząd: Parzystokopytne (Artiodactyla)

• Rodzina: Pekariowate (Tayassuidae)

• Rodzaj: Dicotyles (czasem Pecari)

• Gatunek: Dicotyles tajacu (= Pecari tajacu)

• Pekarowiec obrożny to roślinożerca i wszystkożerca.

• Jego dieta obejmuje:

  • korzenie, bulwy, liście, owoce, nasiona

  • kaktusy, które potrafi jeść mimo kolców

  • drobną padlinę, owady i małe bezkręgowce (okazjonalnie)

• Ma wyspecjalizowane zęby i żołądek, które pozwalają mu trawić twarde włókna roślinne.

• Wielkość: ok. 80–100 cm długości

• Wysokość w kłębie: ok. 40–55 cm

• Masa ciała: 15–30 kg

• Umaszczenie: ciemnoszare lub czarne, z wyraźną białą „obrożą” wokół szyi

• Posiada krótką, grubą głowę, małe oczy i uszy oraz bardzo krótką szczątkową „kikutową” ogonówkę.

• Żyje w małych stadach rodzinnych, zwykle 6–12 osobników, z dominującym osobnikiem.

• Jest aktywny w dzień (dzienny tryb życia), ale unika największego upału.

• W razie zagrożenia może być agresywny i broni się stadnie, warcząc, chrząkając i tupiąc.

• Status IUCN: Least Concern – gatunek najmniejszej troski

• Jest szeroko rozpowszechniony i przystosowany do wielu siedlisk.

• Lokalne populacje mogą być zagrożone przez polowania i utratę środowiska, ale gatunek nie jest globalnie zagrożony.

1. Nie jest dzikiem – choć wygląda podobnie, pekari to osobna rodzina ssaków (Tayassuidae), niepowiązana bezpośrednio z dzikami i świniami.

2. Ma gruczoły zapachowe – używa ich do znakowania terytorium i komunikacji w stadzie.

3. Potrafi jeść kaktusy – jego pysk i układ pokarmowy są odporne na kolce.

4. Warczy jak pies – gdy jest zdenerwowany lub ostrzega przed niebezpieczeństwem, wydaje gardłowe pomruki.

5. Jest ważny dla lokalnych społeczności – w wielu miejscach polowany dla mięsa i skór, ale też występuje w ochronie przyrody.