Osioł Poitou to starożytna francuska rasa osła, pochodząca z regionu Poitou (zachodnia Francja). Jest łatwo rozpoznawalny dzięki długiej, gęstej, skołtunionej sierści i masywnej budowie ciała.
W przeszłości używany był głównie do produkcji mułów – krzyżowano go z klaczami koni pociągowych, aby uzyskać silne zwierzęta juczne i rolnicze.
Obecnie osioł Poitou jest uznawany za rasę zagrożoną wyginięciem, a działania ochronne prowadzone są na terenie Francji i w ogrodach zoologicznych na całym świecie.
Kraj pochodzenia: Francja
Region: Poitou (okolice La Rochelle, Niort, Saintonge)
Trzymany obecnie w:
gospodarstwach hodowlanych
ogrodach zoologicznych i ośrodkach genetycznych
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ssaki (Mammalia)
Rząd: Parzystokopytne (Artiodactyla)
Rodzina: Koniowate (Equidae)
Rodzaj: Equus
Gatunek: Equus africanus asinus – osioł domowy
Rasa: Poitou (Baudet du Poitou)
Wysokość w kłębie: 135–150 cm
Waga: 350–450 kg
Sierść:
bardzo długa, gęsta, często skręcona i filcująca się w dredy
kolor: ciemnobrązowy, kasztanowaty
Uszy: bardzo duże, często z frędzlami
Budowa ciała: masywna, silna, kończyny mocne i dobrze umięśnione
Ogon: zakończony kitką włosów
Roślinożerca
Dieta:
siano, trawy, zioła
warzywa korzeniowe, otręby, specjalistyczne mieszanki
dostęp do czystej wody i soli mineralnej
Żeruje głównie na pastwiskach
Spokojny, łagodny, inteligentny
Przyjazny wobec ludzi i innych zwierząt
Wierny i łatwy w prowadzeniu
Doskonale nadaje się do edukacji i kontaktu z dziećmi
Status FAO / Rare Breeds Survival Trust:
🔴 Krytycznie zagrożony (Critically Endangered)
Główne zagrożenia:
utrata wartości użytkowej
niska liczba osobników hodowlanych
brak zainteresowania komercyjnego
Prowadzone są intensywne programy zachowawcze i rejestry rasowe
Osioł Poitou to najstarsza rasa osła użytkowego we Francji, znana już od średniowiecza
Dawniej ceniony za krzyżowanie z klaczami koni pociągowych – muły te były bardzo wytrzymałe
Jego sierść wymaga szczególnej pielęgnacji, by nie ulegała zbyt dużemu sfilcowaniu
W XX wieku rasa niemal wyginęła – pozostało jedynie kilkanaście osobników
Obecnie objęty jest programem ochrony genetycznej i hodowli we Francji i UE