Lampart Chiński

Podgatunek lamparta plamistego, ssaka z rodziny kotowatych (Felidae), występujący we wschodnich obszarach północno-wschodnich Chin. Przypomina lamparta amurskiego, ale ma ciemniejsze pomarańczowo-ceglaste ubarwienie.

Kolor lamparta chińskiego różni się od innych podgatunków. Zwykle ma bardzo ciemny kolor podłoża na bokach i grzbiecie. Jest wyraźnie ochrowy, żółto-brązowy, a czasem nawet ceglasty. Dolna część natomiast jest bardzo lekka. Rozety są duże i czasami mają w środku czarne plamki. To sprawia, że lampart chiński jest podobny do jaguara. Wymiary są średnie do nieco powyżej średniej podgatunku.

Dieta lamparta chińskiego jest bardzo zróżnicowana – poluje na sarny, dziki, zające, ptaki, a nawet mniejsze drapieżniki.
Jest niewybredny i bardzo adaptacyjny, co pomaga mu przetrwać w trudnym środowisku.

Głównym zagrożeniem dla lamparta chińskiego był i nadal jest człowiek i jego działalność. Do około lat pięćdziesiątych XX wieku podgatunek ten występował dość licznie, później jednak trafił na listę tzw. szkodników rolniczych i jego liczebność zaczęła gwałtownie spadać. W Chinach zabijano 2–3 tys. lampartów rocznie. Oprócz prześladowań jako szkodników i jednocześnie zwierząt wykorzystywanych w medycynie chińskiej, ucierpiały na nich także utrata naturalnej zdobyczy i fragmentacja przestrzeni życiowej. Choć jest już prawnie chroniony (tzw. I klasa ), w dalszym ciągu wisi nad nim zagrożenie wyginięciem, gdyż rolnicy często biorą odwet, gdy lamparty zabijają ich zwierzęta gospodarskie, na przykład zarzucając zatrute przynęty.