Lama Suri

• Pochodzenie: Andy południowoamerykańskie, głównie Peru, Boliwia, Chile

• Obecnie hodowana także w Europie i Ameryce Północnej

• Lama suri wymaga suchego środowiska, ponieważ jej włókno łatwo chłonie wilgoć i może filcować

Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ssaki (Mammalia)
Rząd: Parzystokopytne (Artiodactyla)
Rodzina: Wielbłądowate (Camelidae)

• Wysokość w kłębie: ok. 110–120 cm

• Waga: 120–160 kg

• Charakterystyczna sierść:

  • długie, jedwabiste włókna, zwisające pionowo wzdłuż ciała

  • sierść nie odstaje od ciała jak u Huacaya, tylko tworzy pasma

• Głowa smukła, uszy wygięte w kształt „banana”, ogon krótki

• Różne kolory: białe, brązowe, czarne, szare lub wielobarwne

• Roślinożerna – żywi się:

• • trawami, sianem, ziołami, liśćmi

• Ma wydajny układ trawienny i przystosowana jest do życia w ubogich warunkach pastwiskowych

• Pije mało wody – podobnie jak inne wielbłądowate

Są łagodne, inteligentne i łatwe do oswojenia. Służą jako zwierzęta juczne oraz są hodowane dla wełny.

Lama Suri nie jest zagrożona wyginięciem i jest hodowana na całym świecie dla swojego cennego runa.

1. Suri to rzadkość – stanowi tylko 5–10% całej populacji lam, reszta to odmiana Huacaya

2. Długa sierść jest cenna – miękka, jedwabista i ceniona w przemyśle włókienniczym

3. Nie ma garbu, mimo że należy do wielbłądowatych

4. Nie nadaje się na bardzo wilgotny klimat – włókno łatwo się zbija, dlatego potrzebuje suchego otoczenia

5. Pomaga ludziom od tysiącleci – jako zwierzę juczne i źródło wełny dla ludów andyjskich