Kapibara

Kapibary zamieszkują tereny Ameryki Południowej, szczególnie wzdłuż rzek, jezior i bagnistych terenów w tropikalnych i subtropikalnych regionach takich krajów jak Brazylia, Wenezuela, Kolumbia i Argentyna.

Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ssaki (Mammalia)
Rząd: Gryzonie (Rodentia)
Rodzina: Kawiowate (Caviidae)

Kapibary są największymi gryzoniami na świecie, ważącymi do 65 kg i osiągającymi długość do 130 cm. Mają krótkie, brązowe futro i charakterystyczne płaskie nosy. Wygląda jak gigantyczna świnka morska, z którą jest blisko spokrewniona.

Kapibary są roślinożerne, żywią się głównie trawami, roślinami wodnymi i korą drzew.

A co ciekawe – praktykuje koprofagię, czyli zjada własne odchody, by lepiej trawić błonnik i odzyskać składniki odżywcze (to częste u roślinożerców, np. królików)

Kapibary są zwierzętami towarzyskimi, żyjącymi w grupach, które mogą liczyć do 20 osobników. Kapibary są bardzo towarzyskie. 

Mają silną hierarchię i porozumiewają się przez:

• pomruki,

• piski,

• chrząknięcia,

• charakterystyczne „ćwierkanie”.

Doskonale pływają i są aktywne głównie o zmierzchu.

Kapibary nie są zagrożone wyginięciem. Ich populacja jest stabilna, choć lokalnie mogą być zagrożone przez polowania i utratę siedlisk.

• Kapibary są doskonałymi pływakami i mogą przebywać pod wodą przez kilka minut.
• Są często widywane w towarzystwie innych zwierząt, jak ptaki, które korzystają z ich futra jako miejsca do odpoczynku.
• Dzięki swojej naturze kapibary są łatwe w oswajaniu i lubiane przez ludzi.
  W Japonii i USA zdarza się, że są trzymane jako zwierzęta domowe (gdzie to legalne).
  W niektórych ośrodkach są używane do terapii kontaktowej z dziećmi i seniorami.
• Kapibary „ćwierkają”, „mruczą”, „gwiżdżą” – ich dźwięki często zaskakują, bo nie brzmią jak dźwięki wydawane przez gryzonie.